Σκάφανδρο κατάδυσης...
Εδω που έφτασε η χώρα, η ηθική, το ηθικό, η οικονομία, το χρηματιστήριο, η τσέπη μας...
Λίγα λόγια για εμένα
sharelolder-cs . κατά κόσμον Χρήστος. Μετά απο τόσο καιρό στο φορουμ και τόσα posts, με ξέρετε αρκετοί, οι περισσότεροι ....
(διαβάστε περισσότερα)
Don't follow me. I'm lost too...
·Το πληκτρολόγιο της ξανθιάς γραμματέως και άλλα εύθυμα....
·Φορέστε το (ενίοτε τολμηρό) χιούμορ σας...
·Για τους φυλακισμένους...
·Γυναικείος χαρακτήρας
·Αμοιβαία δώρα...
·Η απόδειξη για τη κλιματική αλλαγή
·Ομερ-Πριόνης
·Γκίντερ Φερχόιγκεν: ΑΜΑΝ
·Μη πάει ο νους σας στο πονηρό...
·Εύα for ever !
·Απόκλιση 180 μοιρών
·Σκανδαλι-στικά όνειρα...
·Ντόρα, δώστα όλα....
·τραγούδια απο το You Tube
·Prive σελίδα, AΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ KAI ΜΟΝΟ για τον Θρασσάκο (μη μπείτε οι υπόλοιποι)...
·Ο καφές είχε τη δική του ιστορία...
·Γελάνε και τα αυτιά του Γιωργου που φεύγει...
·Δώστε τόπο στα νιάτα και υπουργεία στους σαραντάρηδες
·Για τα μάτια του OTE...
·Please ask Monica for details....
·Κάπου μπροστά θα είναι το πράσσινο....
·Σκέψεις που κάνεις όταν είσαι "μαύρος" και "στη γωνία".....
·Προβληματισμοί...
·Γιατί ζορίζεστε;
·Ευχαριστίσατε τον Κύριο ημών...
·Χιουμορ απο τον Αρκά
·Οταν έχεις μεγάλη ιδέα για τον εαυτό σου...
Σύνδεσμοι


Εξομολογήσεις μιας Βουλγάρας μετανάστριας...
2198 αναγνώστες
Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου 2007
03:54

 

Αρθρο απο το "Εprosnet.gr" και τον Γιώργο Τυρίκο  tyrikos@hotmail.com

www.emprosnet.gr/emprosnet/news/article.asp  cid=85&uid=2007092039446

Περίμενε να τελειώσει όλες τις δουλειές της. Τακτοποίησε τα σύνεργά της, καθάρισε τον πάγκο της και τότε μόνο έψαξε με το βλέμμα να δει πού βρίσκομαι. Στεκόμουν και περίμενα σε μια γωνιά, προσπαθώντας να μην ενοχλώ τους εργάτες. Έπιασε μια καρέκλα και μου έκανε νόημα να την ακολουθήσω. Με οδήγησε σε μια μικρή αποθήκη γεμάτη σακιά ζάχαρης και χαρτόκουτες. Έστησε την καρέκλα και είπε να καθίσω. Εκείνη βολεύτηκε πάνω σε ένα σακί απέναντί μου, άναψε τσιγάρο και με κοιτούσε αμίλητη. Καθισμένος όπως ήμουν στην καρέκλα, την έβλεπα από κάπως ψηλότερα. Σε καμιά περίπτωση όμως δεν είχα την αίσθηση του ευνοημένου. Τώρα έπρεπε να παίξω τον άχαρο ρόλο όλων όσοι βαστούν ένα σημειωματάριο και ρωτούν τον άλλο πράγματα που τον πονούν.

Πώς ήταν η ζωή στη Βουλγαρία πριν φύγεις;
«Το να φύγουμε δεν έγινε σε μια μέρα. Έχει κάποια χρόνια ιστορίας πίσω του. Η Βουλγαρία στα χρόνια του κομουνισμού δεν φαινόταν να έχει φτώχεια. Οι γονείς μου δούλευαν δέκα-δώδεκα ώρες και έβγαζαν κάποια χρήματα, που με μεγάλη οικονομία μαζεύτηκαν, και τελικά έδωσαν στην οικογένειά μου ένα σπίτι. Σε σχέση με την παραγωγή, αυτό που έπαιρναν οι γονείς μου ήταν το ελάχιστο. Για να σε κάνω να καταλάβεις την αντιστοιχία: αν έφτιαχναν εκατό, τους έδιναν ένα. Από αυτό το ένα, πάντως, κάτι περίσσευε. Άλλωστε, υπήρχαν διάφορες ευκολίες. Στο να φτιάξεις σπίτι, το κράτος σε βοηθούσε. Σπίτι, έλεγαν, ίσον μωρά, και μωρά ίσον περισσότεροι Βούλγαροι. Ήθελαν να κάνουν κάτι με τον πληθυσμό της χώρας και ενθάρρυναν την πολυτεκνία. Ξέρεις; Στο τέλος ο κόσμος βρέθηκε σκλαβωμένος. Όλοι ξέρουν το τείχος που χώριζε στα δυο τη Γερμανία, λίγοι όμως ξέρουν το αόρατο τείχος στην Βουλγαρία που την χώριζε στα χίλια.».

Τι εννοείς;
«Ο Ζίβκοφ, ο τότε πρόεδρος, ήταν στο επάγγελμα βοσκός που δεν είχε βγάλει την τρίτη δημοτικού. Τον ανέβασαν στην εξουσία, ήταν πιόνι των Ρώσων, τι να πούμε; Πάντως όλοι ήξεραν πως πίσω του, αυτοί που πήραν στα χέρια τους τον κομουνισμό, έκαναν τα εγκλήματα. Ο Ζίβκοφ ήταν βιτρίνα. Το τι έγινε επί Ζίβκοφ είναι ένας εφιάλτης, τον οποίο η Βουλγαρία δεν έχει ακόμα τινάξει από πάνω της. Αναγκάστηκαν οι τουρκόφωνοι να αλλάξουν ονόματα. Οι καταλήξεις των νέων επιθέτων τους έπρεπε να είναι σε -ov,-ova, ή -ev... Έπρεπε να έχουν όλοι χαρτιά με τη νέα τους «ταυτότητα», ειδάλλως είχαν πρόβλημα. Τι να πει κανείς για τις άλλες μειονότητες, τι να πει κανείς για αυτούς που αντιδρούσαν; Μόλις πρόσφατα έχουν αρχίσει να έρχονται στο φως τα πραγματικά στοιχεία εκείνης της εποχής. Απίστευτα φονικά, παγίδες παντού. Μα δεν τα μαθαίναμε όλα. Ζούσαμε μια ζωή σαν μηχανές. Αυτοματοποιημένοι. Δεν πεινούσαμε, δεν κρυώναμε, ήμασταν όμως ανελεύθεροι. Καλύτερα να πεινάς; Δεν ξέρω.».

«Είχαμε δουλειά…»
Δεν έχεις στερηθεί τα βασικά ποτέ;

«Όχι, στη Βουλγαρία, αν ήθελες να δουλέψεις, έβρισκες δουλειά. Απλά αυτή η δουλειά ήταν αρκετή μόνο για να περάσεις τσίμα-τσίμα την μέρα. Δεν έφτανε για τίποτα άλλο. Δεν ήταν όλοι έτσι. Υπήρχαν οι πλούσιοι. Είχαν πολιτική επιρροή, είχαν λογαριασμούς στο εξωτερικό. Τώρα σου μιλάω για τα χρόνια μετά τον κομουνισμό, ή και στα τέλη του. Δάνεια και βοήθεια από ξένες χώρες έφταναν πολλά. Τα ρουφούσε όμως μια ελίτ καλά δικτυωμένων πλουσίων. Διαφθορά των δημοσίων υπαλλήλων, των αρχόντων, παντού μια κατάσταση αστάθειας, που όλοι ήξεραν πως πρέπει να εκμεταλλευτούν, γιατί, σύντομα ίσως, και να μην υπήρχε τίποτα.».

Πες μου παρακάτω, πότε θέλησε ο κόσμος να φύγει από τη Βουλγαρία;
«Επί κομουνισμού τα σύνορα ανοιγόκλειναν. Υπήρχε ιδιώνυμο, δεν έφευγες εύκολα. Παρόλα αυτά, πολλοί κατάλαβαν τι γίνεται και έφυγαν, άλλοι νωρίς, άλλοι, με κίνδυνο, πιο μετά. Απλοί άνθρωποι αλλά και μεγάλα μυαλά. Μόλις έπεσε ο Ζίβκοφ, το 1989, τα σύνορα δεν ήταν πρόβλημα, υπήρχε μαζική θέληση για φυγή. Να φύγουν μακριά από τον τόπο του μαρτυρίου; Μάλλον δεν ήταν έτσι. Μάλλον υπήρχαν πολλές φωνές που έλεγαν ότι εκεί έξω είναι καλύτερα. Μετά τον Ζίβκοφ υπήρχε αστάθεια. Στις εκλογές του ΄91 οι υποσχέσεις για δημοκρατία έπεφταν βροχή. Το '92 νομίσαμε για λίγο ότι τα πράγματα είχαν όντως καλυτερέψει για όλους. Με 15.000 λέβα άνοιξα ένα εργαστήρι ζαχαροπλαστικής. Μέχρι το 1993 ο πληθωρισμός είχε ανέβει τόσο, που έχασα τα πάντα. Οι τράπεζες έκλεισαν, μείναμε μετέωροι με τα χέρια μας άδεια. Τι οδήγησε σε αυτό; Οι δικοί μου λένε πως φταίει η αδιαφορία της κυβέρνησης, η αδυναμία της και η διαφθορά της. Η μικρομεσαία επιχείρηση δεν μπορούσε να αναπτυχθεί. Το κράτος, με τους πλούσιους στο απυρόβλητο, κοιτούσε να έχει έσοδα από τη φορολογία. Τι να φορολογήσεις όμως; Ερχόταν η εφορία, μου έλεγε πρέπει να εκδίδεις αποδείξεις, εγώ ήθελα χρόνο μέχρι να μαζέψω λεφτά για να αγοράσω ταμειακή μηχανή. Τους παρακαλούσα να εκδίδω χειρόγραφες αποδείξεις, τίποτα. Για να βρουν λεφτά πίεσαν τους φορολογούμενους σε αφόρητο σημείο. Γυρνούσε το υγειονομικό και έκοβε πρόστιμα αβέρτα, και τα λεφτά τα μοιράζονταν μεταξύ τους. Τέτοια μαφία, και χειρότερη, επιβιώνει ακόμα και τώρα στη Βουλγαρία. Από τα πρώτα πράγματα που θα γίνει, αν πάω να κάνω μια επιχείρηση πίσω στη χώρα μου, είναι σίγουρα αυτό: κάποιοι θα έρθουν να μου πουλήσουν προστασία, την οποία αναγκαστικά θα πρέπει να αγοράσω. Όλα αυτά έδιωξαν κατά κύματα τους ανθρώπους της Βουλγαρίας και τους σκόρπισαν. Στο Σύδνεϊ, στη Νέα Υόρκη, υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες μετανάστες.».

«Εμείς και οι άλλοι»
Πώς είναι τα πράγματα για τη Βουλγαρική διασπορά;
 
«Έχω ακούσει από Έλληνες να λένε “όταν εμείς σαν έθνος ξενιτευτήκαμε, καταφέραμε και προκόψαμε πολύ πιο γρήγορα από ό,τι τώρα προκόβουν οι Αλβανοί και οι Βούλγαροι”. Δεν πρέπει να συγκρίνουμε όμως ανόμοια πράγματα. Θέλετε να πείτε πως οι Έλληνες κόπιασαν περισσότερο; Πως ήταν περισσότερο νοικοκύρηδες; Αυτή η εξήγηση μου φαίνεται πολύ πρόχειρη. Ίσως και να είναι έτσι, ας δούμε όμως κάθε διασπορά ξεχωριστά. Δεν ξεκινήσαμε Έλληνες και Βούλγαροι από τον ίδιο τόπο, δεν είχαμε τα ίδια προβλήματα εκεί που πήγαμε, με λίγα λόγια η ελληνική και η βουλγαρική διασπορά έγιναν σε διαφορετικές ιστορικές περιστάσεις η μια από την άλλη. Είναι άδικο να συγκρίνεις με τόση απροσεξία ανόμοια πράγματα, στο ξαναλέω.
Τώρα για τη βουλγαρική διασπορά. Θα σου πω πως κάποιοι μετανάστες πλούτισαν, κάποιοι τα πάνε καλά, ενώ άλλοι ακόμα παλεύουν. Δεν υπάρχει ένας νόμος που να λέει: σε αυτή τη χώρα οι Βούλγαροι πλουτίζουν, σε αυτή όχι. Αυτό που σκέφτομαι, και λυπάμαι, είναι ότι μαζί με αυτά που έχουμε να καυχηθούμε, υπάρχουν πάντα αυτά που θέλουμε να κρύψουμε. Στη Ρώμη το εμπόριο βρεφών έδωσε γρήγορα και μεγάλα κέρδη σε μερικές οικογένειες. Για ποια χώρα θέλεις να μάθεις; Έχω γνωστούς σε όλη την Ευρώπη.

Πες μου για σένα.
«Εγώ πρώτα πήγα στην Ισπανία. Δεν άντεξα εκεί ούτε τρεις μήνες. Παρόλο που είναι και αυτοί μεσογειακός λαός, οι Ισπανοί δεν φέρονται σαν τους Έλληνες. Έφυγα από την Ισπανία κατατρεγμένη από το εντονότερο αίσθημα καταδίωξης στη ζωή μου. Δεν σου έλεγαν ούτε καλημέρα, αν θα σου μιλούσαν, οι Ισπανοί το έκαναν μόνο για θέματα δουλειάς. Σκέφτηκα πως ήταν όλα μέσα στο μυαλό μου, πως τα έβλεπα έτσι επειδή ήταν η πρώτη μου φορά σαν μετανάστης, όμως ακόμα και σήμερα, μαθαίνω από τους φίλους μου που έμειναν εκεί και επιβεβαιώνω πως η Ισπανία είναι σκληρότερο μέρος για μας από ό,τι η Ελλάδα. Στην αρχή δούλεψα στα Γιαννιτσά, σε χωράφια με σπαράγγια. Με τον άντρα μου καταφέραμε μέσα σε τέσσερις μήνες να μαζέψουμε 3.500 ευρώ περίπου. Γυρίσαμε πίσω και κάναμε τη βάφτιση των παιδιών. Φύγανε όλα τα χρήματα. Τα αφήσαμε πάλι και ήρθαμε. Δούλεψα και αλλού και να, είμαι εδώ τώρα. Ας μη μιλάμε άλλο για μένα.».

Στο νησί
Από χρήματα πώς πάνε οι Βούλγαροι της Λέσβου;

Το χρήμα στην Ελλάδα είναι ακόμα κάπως μαγικό όταν γυρνάει στη Βουλγαρία. Για να σου δώσω να καταλάβεις: με αυτά που κερδίζω με ένα μήνα δουλειάς στην Ελλάδα, στη Βουλγαρία μπορώ να ζήσω δυο μήνες. Με τη δραχμή ήταν ακόμα καλύτερα. Τώρα τα έξοδα όλο και μεγαλώνουν. Νομίζω ούτε και οι Έλληνες έχετε συμπαθήσει ιδιαίτερα το ευρώ. Όπως και να 'χει, δεν πρόκειται να μας σώσει αυτή η αντιστοιχία. Είναι πολύ δύσκολο να γυρίσεις πίσω στη Βουλγαρία με λεφτά. Για να ανοίξω εγώ μια απλή επιχείρηση πίσω στην πατρίδα μου, για να γυρίσω δηλαδή και να πω, ήρθα και δεν ξαναφεύγω, χρειάζομαι 200.000 ευρώ περίπου. Εγώ, λοιπόν, ξέρω ότι θα δουλεύω εδώ μέχρι που μπορώ. Αλήθεια, όταν γυρίσω πίσω σε τι ηλικία, σε τι κατάσταση θα είμαι; Αυτή η αβεβαιότητα είναι πολύ βαρύ πράγμα.».

Ποια είναι τα προβλήματά σας στη Λέσβο;
«Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι το μέλλον των παιδιών μας. Δεν ξέρουμε πώς να αντιμετωπίσουμε κάποια θέματα. Τα παιδιά μας, πρέπει να μάθουν Βουλγάρικα; Πρέπει να μάθουν μόνο Ελληνικά; Τα πιο πολλά δεν ξέρουν τις καταβολές τους, μέσα στο περιβάλλον της Βουλγαρίας νιώθουν άβολα. Έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα, σκέφτονται στα Ελληνικά. Τι να τα διδάξουμε; Ποιο είναι το μέλλον τους; Αυτό για μας είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα τώρα που άλλα, βιοτικά προβλήματα, έχουν σιγά-σιγά ξεπεραστεί. Και μαζί με εμάς, νιώθουν και εκείνα μια αμηχανία που δεν ταιριάζει στην ηλικία τους. Μια κρίση ταυτότητας που δεν είναι γόνιμη.».

Τι έχεις να πεις για τις αντιδράσεις μερικών στο να σηκώνουν στις παρελάσεις παιδιά Αλβανών ή Βουλγάρων τη σημαία;
«Όλοι αυτοί ξεχνούν τα περίφημα λόγια ενός παλαιότερου Έλληνα, που είχε πει πως “Έλληνας είναι αυτός που μετέχει της ελληνικής παιδείας”. Αυτά τα λόγια είναι ο,τι πιο όμορφο και μεγάλο. Είναι δύσκολο να γίνουν κατανοητά από ανθρώπους με τόσο στενούς ορίζοντες. Χρειάζεται μεγάλη καλλιέργεια για να νιώσει κανείς την αλήθεια τους. Αυτά τα λόγια είναι σύμβολο μιας απίστευτης μεγαλοσύνης και από τότε που τα έμαθα προσπαθώ να τα κρατώ μέσα μου. Όταν λέω αυτό το πράγμα σε αυτούς που διαφωνούν με το να σηκώνουν τα παιδιά μας τη σημαία, συνήθως εκείνοι σωπαίνουν και δεν ξέρουν τι να πουν. Και κάτι άλλο: σας είπα πως τα παιδιά μας νιώθουν ξένα προς τον τόπο καταβολής τους, μια και ελάχιστα τον γνωρίζουν. Σαν να μην έφτανε αυτό, νιώθουν ξένα προς την Ελλάδα, μετά από τέτοιες συμπεριφορές. Τελικά, ποια είναι η πατρίδα αυτών των παιδιών; Ούτε τα ίδια δεν μπορούν να απαντήσουν. Τέτοιες συμπεριφορές τα αποξενώνουν από όλους και όλα. Μα ας πούμε ότι δεν μας νοιάζει για αυτά τα παιδιά. Τι μας νοιάζει; Η φιλοσοφική υπόσταση του θέματος; Αυτός που κρατάει την σημαία δεν είναι σε θέση να την μολύνει. Ποτέ, γιατί η σημαία δεν είναι ένα πανί. Ας το κάψει, ας το σχίσει, η σημαία υπάρχει ακόμα. Αυτός που ορίστηκε να κρατάει ψηλά την σημαία την παρουσιάζει στον υπόλοιπο κόσμο, όποιος και αν είναι, και τιμάται από αυτήν. Η σχέση σημαιοφόρου και σημαίας είναι σχέση αμφίδρομη, αμόλυντη, ειλικρινής και ατόφια. Η ελληνική σημαία στα χέρια των παιδιών μας δεν είναι σημαία σε ξένα χέρια. Είναι σημαία σε χέρια που γυρεύουν από κάπου να πιαστούν. Τα παιδιά μας όταν είναι σημαιοφόροι, σηκώνουν τη σημαία, λέγοντας ταυτόχρονα: “Κοιτάξτε τι έχω καταφέρει!”, “ευχαριστώ” και “βοήθεια!”.»

Ρατσισμός στη Λέσβο;
Ρατσισμός; Γραφειοκρατία; Ποια είναι η κατάσταση στη Λέσβο;

«Τώρα θα ήθελες να σου μιλήσω για τον τρομερό ρατσισμό, σωστά; Κι όμως, ίσως θα σε εκπλήξω. Δεν υπάρχει πολύς ρατσισμός στη Λέσβο. Σε σχέση με ό,τι έχουμε ζήσει σε άλλες χώρες, αλλά και μέσα στη Βουλγαρία, η Λέσβος είναι ανεκτική. Οι άνθρωποί της είναι πιο ζεστοί από αλλού, δεν διστάζουν να σε “αγκαλιάσουν” όταν δουν πως αξίζεις. Βέβαια, ο μετανάστης είναι πάντα μετανάστης. Μα η ανθρωπιά δεν κρύβεται. Στη Λέσβο υπάρχει αρκετή, είμαστε ήσυχοι εδώ. Δεν καταλαβαίνεις τι καταφύγιο είναι αυτό! Δεν καταλαβαίνεις αν δεν βρεθείς στη θέση μας. Όσο για την γραφειοκρατία, αυτή υπάρχει παντού. Θα σου πως όμως το εξής. Πριν να μπει η Βουλγαρία στην Ε.Ε. δίναμε 300 ευρώ για να μείνουμε στην Ελλάδα για δυο χρόνια. Τώρα πάμε στην αστυνομία και με πενήντα λεπτά παράβολο, μένουμε στην Ελλάδα για πέντε χρόνια. Δεν σου λέει αυτό τίποτα για την πρόοδο που έχει γίνει; Το καλύτερο με την Ε.Ε. είναι το ότι μπορούμε τώρα να χρησιμοποιήσουμε τα ένσημα της Ελλάδας για να πάρουμε σύνταξη στη Βουλγαρία. Αυτό κάνει το

γυρισμό μας πιο εύκολο, ήταν μεγάλο πράγμα αυτό με τα ένσημα.».

Ποιο είναι το επόμενο βήμα;
«Τι εννοείς; Στις σχέσεις μεταξύ των λαών μας; Κοίτα αυτό. Ίσως είναι ένα σύμβολο.»

Αντί επιλόγου
Έβγαλε από την τσέπη της ένα τσαλακωμένο χαρτί με κάτι λέξεις γραμμένες βιαστικά. Τα μάτια μου άργησαν να προσαρμοστούν, κάτι σαν να μπορούσα να διαβάσω. Έπειτα κατάλαβα τι ήταν αυτό πάνω στο χαρτί. Ήταν ένα ποίημα που απέδιδε ελληνικά με το κυριλλικό αλφάβητο της Βουλγαρικής γλώσσας. Παρόλο που δεν ήξερα όλα τα γράμματα, μπόρεσα να το διαβάσω ολόκληρο.
«Αυτό το έγραψα σήμερα», μου είπε. «Εκεί που δουλεύω μου έρχεται, ψάχνω με μανία να βρω χαρτί, οτιδήποτε κάνει, λαδόκολλες, χασαπόχαρτα, και εκεί πάνω σημειώνω τις σκέψεις μου. Κάτι σαν ημερολόγιο σε στίχους. Το είδες; Είναι ελληνικά, μόνο που τα έχω γράψει με το δικό μας αλφάβητο. Το θεωρείς μπαστάρδεμα; Δεν είναι. Oι ομοιοκαταληξίες και η μουσική της ελληνικής γλώσσας με συναρπάζουν. Όμως πιο γρήγορα και σωστά γράφω με το κυριλλικό. Με καταλαβαίνεις τι θέλω να πω;». Της είπα ότι καταλαβαίνω. Μου είπε πως δεν ελπίζει να καταλάβουν όλοι, μα πως της αρκεί που εγώ κατάλαβα. Την ευχαρίστησα, μου είπε “παρακαλώ” και χωριστήκαμε. Κρατώ στα χέρια μου το ποίημα που μου χάρισε. Είναι πράγματι ένα σύμβολο. Δεν είναι ούτε Βουλγαρικό, ούτε Ελληνικό αυτό το πράγμα. Είναι, απλά, υπέροχο. Είναι μια ματιά σε ένα μέλλον ελπιδοφόρο, εκεί που η αρμονική συμβίωση θα δώσει χώρο σε νέες μορφές τέχνης, έκφρασης, αλληλεπίδρασης. Σαν επιστήμονας κρατώ το ποίημα μπροστά μου και αναγνωρίζω ένα φαινόμενο γόνιμου συγκρητισμού. Σαν άνθρωπος και Έλληνας, το κρατώ σαν σημαία μπροστά μου και αναρωτιέμαι τι τέλος θα έχουν όλα αυτά.

*Χωρίς την βοήθεια της Τόνκα Αγγέλοβα τα άρθρα για τους Βούλγαρους μετανάστες στη Λέσβο δεν θα είχαν γραφτεί ποτέ. Για άλλη μια φορά, την ευχαριστώ.

Σχόλια

21/09 13:59  Θρασύβουλος Καλοχαιρέτας
απο εμενα 5* - δε σας εκπλήσσω ελπίζω...
21/09 15:49  Τριαντάφυλλος Κατσαρέλης
Σε ευχαριστώ ! Μεσημεριάτικα δάκρυα ? δύσκολα μου συμβαίνει, αλλά τι να περιμένεις από έναν αμετανόητο "διεθνιστή" και "ευρωπαϊστή", ο οποίος έχει ζήσει σε "τρυφερή" ηλικία μετανάστης, έστω και "υψηλών" προδιαγραφών
ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ
Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
20 ψήφοι

 Εκτύπωση
 Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
Η καλύτερη πληροφορία είναι η σωστή σκέψη



free counters

Athens





Get your own Box.net widget and share anywhere!

Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις