Σκάφανδρο κατάδυσης...
Εδω που έφτασε η χώρα, η ηθική, το ηθικό, η οικονομία, το χρηματιστήριο, η τσέπη μας...
Λίγα λόγια για εμένα
sharelolder-cs . κατά κόσμον Χρήστος. Μετά απο τόσο καιρό στο φορουμ και τόσα posts, με ξέρετε αρκετοί, οι περισσότεροι ....
(διαβάστε περισσότερα)
Don't follow me. I'm lost too...
·Το πληκτρολόγιο της ξανθιάς γραμματέως και άλλα εύθυμα....
·Φορέστε το (ενίοτε τολμηρό) χιούμορ σας...
·Για τους φυλακισμένους...
·Γυναικείος χαρακτήρας
·Αμοιβαία δώρα...
·Η απόδειξη για τη κλιματική αλλαγή
·Ομερ-Πριόνης
·Γκίντερ Φερχόιγκεν: ΑΜΑΝ
·Μη πάει ο νους σας στο πονηρό...
·Εύα for ever !
·Απόκλιση 180 μοιρών
·Σκανδαλι-στικά όνειρα...
·Ντόρα, δώστα όλα....
·τραγούδια απο το You Tube
·Prive σελίδα, AΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ KAI ΜΟΝΟ για τον Θρασσάκο (μη μπείτε οι υπόλοιποι)...
·Ο καφές είχε τη δική του ιστορία...
·Γελάνε και τα αυτιά του Γιωργου που φεύγει...
·Δώστε τόπο στα νιάτα και υπουργεία στους σαραντάρηδες
·Για τα μάτια του OTE...
·Please ask Monica for details....
·Κάπου μπροστά θα είναι το πράσσινο....
·Σκέψεις που κάνεις όταν είσαι "μαύρος" και "στη γωνία".....
·Προβληματισμοί...
·Γιατί ζορίζεστε;
·Ευχαριστίσατε τον Κύριο ημών...
·Χιουμορ απο τον Αρκά
·Οταν έχεις μεγάλη ιδέα για τον εαυτό σου...
Σύνδεσμοι


Σχεδιάζοντας την επόμενη μέρα...
1138 αναγνώστες
Τετάρτη, 28 Σεπτεμβρίου 2011
04:53

Του Γρηγόρη Φαρμάκη http://gregoryfarmakis.posterous.com/55324140

«Η Ελλάδα που γεννιέται δεν μουτζώνει την Βουλή στην Πλατεία. Μουτζώνει κάποτε κρυφά τον εαυτό της για τα λάθη που έκανε και αυτούς που εμπιστεύτηκε. Αγωνιά μήπως οι ωδίνες της γέννας γίνουν σπασμοί θανάτου. Μαζεύει τα κομμάτια της, απογοητεύεται και ξανά πεισμώνει, θυμώνει και ξανά ονειρεύεται, προσπαθεί, απαιτεί. Αλλάζει. Αλλά δεν αγανακτεί. Τώρα ξέρει. Σχεδιάζει με το δάχτυλο στο χώμα, σιωπηλά, την επόμενη μέρα.»

Η Ελλάδα που γεννιέται δεν αγανακτεί στην Πλατεία. Καθώς έχει το βλέμμα της πεισματικά στραμμένο έξω από τα όρια αυτού του επαρχιώτικου κράτους, κρατάει αναγκαστικά τον στολισμένο με παλιά εκκωφαντικά συνθήματα ομφαλό της Ελληνικής ιστορίας, την Βουλή και την Πλατεία της δηλαδή, έξω από το οπτικό της πεδίο. Προσποιείται, συχνά αμήχανα και πολλές φορές φοβισμένα, ότι δεν την αφορά αυτό το απεγνωσμένο ξεκαθάρισμα λογαριασμών ανάμεσα στους ενδεείς πολιτικούς πάτρωνες και στους αγανακτισμένους πρώην πελάτες τους.

Γιατί αυτό το ξεκαθάρισμα λογαριασμών έχει μοναδικό διακύβευμα την εκατέρωθεν απόδοση ευθυνών για την αναπόφευκτη κατάρρευση αυτού του ρηχού και κυνικού κοινωνικού συμβολαίου που υπογράφτηκε με την ίδια απερίσκεπτη αμετροέπεια, στην ίδια πλατεία, ανάμεσα στους ίδιους πολιτικούς και στο ίδιο πλήθος, τριάντα χρόνια πριν, για να επεκτείνεται από τότε επιμελώς με νέες ρήτρες αμοιβαίων παροχών και αντιπαροχής προνομίων. Δεν είναι η ιερή αγανάκτηση της αδικίας. Είναι η αγοραία αγανάκτηση των ανήμπορων πια συνεταίρων που ρίχνουν το φταίξιμο ο ένας στον άλλον.

Σαν τους δήθεν εξαπατημένους καιροσκόπους μικροεπενδυτές, που ενώ ήθελαν οι ίδιοι τόσο πολύ να πιστέψουν τις υποσχέσεις για γρήγορα και έξυπνα κέρδη, τώρα μαζεύονται στην αυλή του λαϊκού τους δικαστηρίου απαιτώντας δικαιοσύνη. Ακόμα και οι κιτρινισμένες εφημερίδες τους είναι ολόιδιες με τις ροζ εφημερίδες του χρηματιστηρίου που μιλούσαν για «έξυπνο χρήμα». Τότε ξύπνιοι, τώρα εξαπατημένοι. Είναι πάντα έτοιμοι να επενδύσουν ξανά στην επόμενη, έξυπνη τάχα, κίνηση: την δραχμή, την περήφανη χρεοκοπία, την εθνικά αξιοπρεπή φυγή από την Ευρώπη. Αλλά προς το παρόν απαιτούν μόνο τιμωρία κι εκδίκηση. Μετά, βλέπουμε.

Αλλά κάθε μέρα, την ίδια ώρα που η παλιά αγανακτισμένη Ελλάδα στήνει αυτήν την ιεροτελεστία ιερής αγανάκτησης, και ενώ τα παιδιά της εξασκούνται στο μόνο μάθημα που έμαθαν στα πανεπιστήμια παίζοντας την Άμεση Δημοκρατία, η άλλη Ελλάδα ακόμα προσπαθεί. Να κάνει την δουλειά της κάθε μέρα καλύτερα· να διορθώσει ένα-ένα όλα αυτά που μας πληγώνουν, διορθώνοντας πρώτα τον εαυτό της· να αντέξει κατ' αρχήν, για να καταφέρει να αποδείξει τι αξίζει μετά. Και ανοίγεται στην οικουμένη: για να μάθει, να καταλάβει, να ξεσηκώσει ιδέες και πράξη. Δοκιμάζει, πειραματίζεται και βρίσκει δρόμους. Αλλάζει τρόπο δουλειάς ή αλλάζει και δουλειά. Δεν αγανακτεί, αλλά οργίζεται. Με αυτήν την αγανακτισμένη Ελλάδα που απειλεί να την παρασύρει μαζί της.

Η Ελλάδα που γεννιέται δεν μουτζώνει την Βουλή στην Πλατεία. Μουτζώνει κάποτε κρυφά τον εαυτό της για τα λάθη που έκανε και αυτούς που εμπιστεύτηκε. Αγωνιά μήπως οι ωδίνες της γέννας γίνουν σπασμοί θανάτου. Μαζεύει τα κομμάτια της, απογοητεύεται και ξανά πεισμώνει, θυμώνει και ξανά ονειρεύεται, προσπαθεί, απαιτεί. Αλλάζει. Αλλά δεν αγανακτεί. Τώρα ξέρει.

Σχεδιάζει με το δάχτυλο στο χώμα, σιωπηλά, την επόμενη μέρα.

Σχόλια

28/09 09:28  cornelsen
Βερμπαλισμοί ενός βολεμένου που θέλει να μεγαλώσει κι άλλο την βολή του αυξάνοντας κι άλλο την φτώχεια τής μεγάλης μάζας τού κόσμου.

Έχουμε γεμίσει από κάτι τέτοιους στα μνημονιακά ΜΜΕ. Λόγος χωρίς στοιχεία. Και όταν εμφανίζουν στοιχεία αποδεικνύονται κατασκευασμένα.
28/09 09:35  ks
Μα κι εγω απλα να σχεδιασω στο χωμα θελω. Ο Βενιζελος διαολε, ειναι που δεν με αφηνει
28/09 16:22  shareholder-cs
cornelsen εχεις πέσει τελείως έξω. Εσυ τον κατηγορείς ως βολεμένο χωρίς στοιχεία.
Ο Γρηγόρης Φαρμάκης είναι επιχειρηματίας, εχει εταιρεία πληροφορικής. Είναι απ αυτούς που μάχονται καθημερινά, δημιουργικά και στη πραξη, στο στίβο της αγοράς, για μια καινοτόμο, παρταγωγική, καινούργια Ελλάδα .
Δες το video εδώ http://gregoryfarmakis.posterous.com/tag/Επιχειρηματικότητα

Αντιθέτως, βολεμένοι είναι οι αγανακτισμένοι φραπεδόμαγκες, που το μόνο που ξέρουν είναι να τυφλώνουν προς τη Βουλή, να βριζουν και να πετανε αυγά σε πολιτικούς, να προπηλακίζουν, και στο τέλος να νοιωθουν και μεγάλοι αγωνιστές παιζοντας μπάλα στη -κλειστή για χάρη τους - Αμαλίας.
Κανονικοί "αντάρτες της πορδής με τα λεφτά του μπαμπά" που λέει και το παλιό εκείνο τραγούδι των ΦΑΤΜΕ...
29/09 09:41  shareholder-cs
Προφανώς δεν τσουβαλιάζω στο ιδιο τσουβάλι όλους τους "αγανακτισμένους", μη παρεξηγηθώ..
29/09 11:15  cornelsen
Προφανώς καταλαβαίνεις πως δεν έχω τίποτε προσωπικό με τον άνθρωπο.

Η Ελλάδα είναι από τις χώρες με την μεγαλύτερη ανισοκατανομή πλούτου στην ΕΕ. Το πιό πλούσιο κομμάτι των Ελλήνων περνούσε, περνά και θέλει να εξακολουθήσει να περνά καλά έστω και αν φτάσουμε να εργαζόμαστε οι υπόλοιποι σε στρατόπεδα συγκέντρωσης ή αν ξεπουληθεί ο δημόσιος πλούτος. Έχει ανακαλύψει και το μότο: "η κρίση είναι ευκαιρία".

Εγώ θυμίζω τούς (σχετικούς) στίχους τού Μπ. Μπρεχτ από το "Γερμανικό εγχειρίδιο πολέμου":
29/09 11:17  cornelsen
Αυτοί που βρίσκονται ψηλά/ Θεωρούνε ταπεινό/ Να μιλάς για το φαΐ/ Ο λόγος; Έχουνε κι όλας φάει/ Οι ταπεινοί αφήνουνε τον κόσμο/ Χωρίς να’χουνε δοκιμάσει κρέας της προκοπής/ Πώς ν’αναρωτηθούν πού’θε έρχονται/ Και πού πηγαίνουν/ Είναι τα όμορφα δειλινά τόσο αποκαμωμένοι/ Το βουνό και την πλατειά τη θάλασσα/ Δεν τά’χουν ακόμα δει/ Όταν σημαίνει η ώρα τους/ Αν δεν νοιαστούν οι ταπεινοί/ Γι’αυτό που είναι ταπεινό/ Ποτέ δεν θα υψωθούν/ Το ημερολόγιο/ Δεν δείχνει ακόμα την ημέρα/ Όλοι οι μήνες, όλες οι ημέρες/ Είναι ανοιχτές/ Κάποια απ’ αυτές θα σφραγιστεί/ Μ’ έναν σταυρό/ Οι εργάτες φωνάζουν για ψωμί/ Οι έμποροι φωνάζουν γι’αγορές/ Οι άνεργοι πεινούσαν/ Τώρα πεινάνε κι όσοι εργάζονται/ Αυτοί που αρπάνε το φαΐ απ’ το τραπέζι/ Κηρύχνουν τη λιτότητα/ Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσήματα/Ζητάνε θυσίες/ Οι χορτάτοι μιλάνε στους πεινασμένους/ Για τις μεγάλες εποχές που θα ’ρθουν/ Αυτοί που τη χώρα σέρνουνε στην άβυσσο/ Λες πως είναι τέχνη να κυβερνάς το λαό/ Είναι πολύ δύσκολη για τους ανθρώπους του λαού/
Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
6 ψήφοι

 Εκτύπωση
 Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
Η καλύτερη πληροφορία είναι η σωστή σκέψη



free counters

Athens





Get your own Box.net widget and share anywhere!

Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις